ben de da vincinin şifresini çözmek istiyorum. gitmek istiyorum. bakın işte şuraya tam şuraya yazıyorum bu filme gidemiyeceğim.
insanlar beni anlamıyorlar gibi bazen, hoş bişeyde söylediğim yok.
öyle şifresiz bir hadise benimki. nerde bizde öyle şifreli muhabbet...
neyse, bol güneşli günler herkese...

(ayrıca burdan kamile teyzeye selam yolluyorum.)

ŞİİR VE DUA

Böyle ol böyle söyle...
Öğrenelim şu duayı

Yol boyunca
Beşikten başlayıp
Mezarlara kadar

Önce besmele
En güzel kelime


Allahım
Niçin halkettinse beni
Kalbime söyle iyice
Engellerden arınsın yolum

Allahım
Nasıl pırıl pırılsa
Güzelse sevdiğin kulların
Öyle güzel kıl beni

Allahım
O güzeller güzeli
Hangi iyilik diledi senden
Dilerim ben de öylelerini

Allahım
Peygamber efendimiz
Hangi şerlerden sığındıysa sana
Upuzak tut benden de onları

Allahım
Yol boyunca
Tarih boyunca
Başıboş bırakma bizi


Cahit ZARİFOĞLU (1930-1987)

Herkes diyor ya “amaan yaz gelmeyecek bu sene”
Baharın işte bu huyu güzel; şaşırtması... geçen yıl böylemiy miş? doğru mevsimler değişiyor her geçen sene...tamam bu mevsimlerde ne giyineceğini bilemiyor insan.Ama üşümek, terlemekten idealdir benim için :P kuşlar nasıl güneş görünce seriliyolar sende otur ısın güneşin altında. mis gibi yürüyüş yap:) bir yerlere gitmek için planlar da yapabilirsin. benim içinde; yapmasamda plan yapmak güzeldir.
dün yağmur da vardı; yine tatlı mı yağdı bilmiyorum; çünkü ne ben onu ne de o beni yakalayamadı.

İLK BULUŞMA


Biriktirilen tüm hayatlar bir kelimeye akıyordu. Harf harf meşk ediyorduk anlamı. Bu kelimenin bereketi ile büyüyorduk. Büyüleniyorduk bütününün zerresinden bile...adına yapılan tüm dua ve şükür dilimize tatlı bir şerbet veriyordu.
Zaman olur üzülüyorduk ve bazen bildiklerimizde bile yalnız hissediyorduk Yalnızlar hep ilgimi çekmiştir. O yüzden ilgimi çekmişti; O hep yalnız gibiydi, onu tanıdıkça hayran kaldım; hâlâ aşkı ayrılıkla lezzetlendirişine hayranım, sesine nefes olup aynı iklimde buluşmalıydım. Anlamak için konuşmam gerekirdi.
heyecanlıydım, dudaklarımdan düşecekti tüm hikayeler
Bir “hu” tüm bedenimden hayatıma akacak ve sanki hasta kalan yanlarım iyileşecekti
Sesi merhem olacaktı ve bir efsun.... isteyerek büyülenecektim.
İzin verse ; konuşacaktım hiç bıkmadan, görünen o köprüden geçmek için hiç durmadan koşacaktım.
Şayet izin verse bana , kabul etse bir nefeslik cürmümü ah...
Bir “hu” desem her şeyi anlatmış olacaktım
bu halimle konuşmayacaktı .
Aceleci ve Sarhoştum biliyorum

"Aşk & Ney"

Bunlar en güzel pardonlar olmalı. Onlar “Gökhan Özcanın Pardonları”... hayatın her yerine her köşesine tutturulacak belki her anın sonuna eklenebilecek pardonlardan. Alışılmadık olanlardan. bizim ve başkalarının yerine de söyleneceklerden biraz;
umursamadan denilen “pardonlar” bunlar ama gevrekçe denilenlerden değil tabi.

-pardon söylediğim telefon numarasını lütfen bi yere kaydedin, hayatta başka hiçbir numaram yok çünkü!

-pardon kendimi bir yağmur damlası gibi hissettiğim birgün çatınızdan damlayabilir miyim?

-pardon söyleyemediğiniz bütün o sözler kulağımda çınlıyor?

-pardon geçmişimi arıyorum buradan geçti mi?

-pardon, bakın ben ağzımdaki baklayı çıkardım, şimdi sizde lütfen kulağınızdaki fasulyeyi çıkarın!

-pardon, bütün ağrı kesicilerinizi denedim vız geliyor kalbime!
...
ben böyle naif söyleyemezdim herhalde.

Cami avlusu...
Serin esiyor kubbe altında hayat
ve gölgedeyim; bu alemin yalnızlığının gölgesinde
bırakılmış gibi...
Taş duvarlarda yankılanıyor sesler
Çocukların ve kuşların kanat çırpışları birbirine karışıyor
Ve şadırvanın köşelerinde
Alınlarından aksediyor suya parıltılar.
Seyrediyorum çağrıya uyanları
Huzurdur yüzlerindeki alamet....



Eski bir sütun gibi zamana dayanmışım
Dünü bugünü ve yarınıyla insan var
Üç mekanın boyutu düşmüş üzerimize
Üçüncü elma benim, seyrederken...
Sonumuzu seyrediyorum
Bak nasıl da takip ediyor peşimizi ölüm
Sessizlik mührü ölüm...
Orada soğuk gelmedi bana ölüm.