hayalet(t)im sadece ben..

2007-06-06T11:54:00.000+03:00

eeey cidi yalan dünyaaa :)))

2007-04-21T14:05:00.000+03:00

"ayağının sesi gelse de sevgili sen hiç gelmesen"

duyunca çok arabeks gelebilir size ama ben sevdim

...

selamlar buarada uzun zamandır virane gibi sitemiz
inşallah bundan sonra gelen giden çok olur.

2006-10-15T02:03:00.000+03:00

hayırdır inşaallah..ben nete girdim bir de utanmadan buraya yazı yazıyorum..töbe tanrıma:) eh biliyorsunuz giremiyorum nete, aslında girmiyorum..sıkılıyorum..okul bitti derken bir de iş yerinden sunum hazırlamam için mail aldım, üff ya işte bile ödev veriyorlar:) neysem işte sahura kadar bununla uğraşayım derken siteye hiç bir şey yazılmadığını gördüm.. ben yazmıyorum diye diğerleri de mi yazmıyor ne:P aslında hep bu tasarımdan, ilk günden beri hiç beğenmedim güya ben seçtim ama bir türlü de değiştiremedim.. şimdi ben yine saçmalıyorum da neden yazıyorum da bilmiyorum.. haftasonunu ":" ile geçireyim derken, kendileri playstation turnuvasında başı çekiyor şu an:( aslında kafama şu takıldı neden kızlar kendilerine bir soru sorulduğunda -tabi manitası tarafından- hiç gerçek cevabı vermezler de, tam tersini söylerler hı? bir de bir de şu erkekler her şeyi hisseder mi he? tam ben onu çekiştirirken bir de yanıma gelip, napıyon demez mi, hadi dedi; yazdıklarımdan hiç birini üstüne alınmadı bir de.. neyse işte... ben ve ironilerim işte, hiç değişmez ki.. tıpkı sahuru beklerken beck's bardağından su içmem gibi bir şey işte..
eyvallah...

2006-07-15T11:30:00.000+03:00

"Unutmak için hatırlıyoruz her defasında hayatı. Sen!.. Karanlıkta yüzüme çarpan türkü!.. Mağrip uzağı bir bakış kondurmuş kaygan sevdalarına hazan. Özüne ev sahipliği yapan mahcup yüreğim sorar sana: Sükuttan gayrı ne paklar beni? Tüm ilk sözleri sen al; ol gibi, oku gibi, aşk gibi... Son sözü ben örterim üzerime; öl gibi..."

2006-07-03T12:20:00.000+03:00

Bir temizlik mevzusu bu kadar mı yorucu olur ?o taşınıyor şu eczanesini taşıyor belki bizim de işyerimiz taşınacak derken taşınma sırası “ailecek taşınmaya”= evcek taşınmaya geldi işte. Tamam İnsan hevesleniyor ya... yeni bir ev ne bilim koltukları şuraya, masayı buraya hayır anne onu atacağız yerimiz yok ile başlayan tartışmalara ve heyyyt ben attırmam hiçbişeyimi diyen bir anneye ... ne bilim hevesleniyosun işte. bir de aa ne güzel herşey temizcecik yeni bir eve gidiyosunuz diyolarda bizde hevesleniyoruz amma velakin işin baya bi külfeti varmış (hem de nasıl). Kapı pencere yerler ee bu inşaattan çıkmış bir apartman canım. öyle eşya yok diye de temizliği kolay diyenler gelin görün halimizi. Elimiz kolumuz kalkmaz oldu üzerimizden tır değil tırlar trenler v.s.geçmiş sanki. Ya tamam evde de yapıyoduk bu işleri;) ama bu başka... aklıma şey geldi kareteci çocuk diye dizi sinema vardı yani 3 adet çekildi bu filmden. Eski bir film.2 kelime... Çocuk dayak yiyor falan sonra japon bi dede çıkıyor kısa boylu, çekik gözlü diye dalga geçiyorlar pis ırkçılar... adam yaşlı ama bütün adamları dövüyor ee güç bilekte değil burda (eliylen kafayı gösterirken ki sahne). Aa hayrandım bir el sallayıp bir de bacak, adamları yere seren tiplere (cüneyt arkın dışında; o uçuruyor adamları alanı farklı ). Eski japon filmleri seyrederdim bir ara. Adamın tek kolu kopardı adam diğer koluyla devam ederdi dövüşmeye öff ne günlerdi. Neyse konuyu dağıtmayayım. Danyılsan bu japon amcadan karateyi öğretmesini istiyor. Ben ilerde iyi bir karateci olmak istiyorum da diyor. Tabi bi yandan da sevdiği kıza da rezil olmak var. Bu işi öğrenip (çocukları dövmesi) kendini koruması lazımdı evet... neyse bay miyagi ilk olarak neyi öğretiyor bilin: şudur cilala parlat hadisesi. Çocuğu araba galerisine götürüp hepsini temizleyip cilalıyacaksın diyor. Çocuk şaşırıyor ama yapıyor. Sağ elle cilala sol elle parlat. Neyse çocuk anlamıyor falan filmin sonunda jeton düşüyor tabi daha küçük bir çocuk öyle bir ara adam onu kullandı sanıyor ama bu hareketler sayesinde kendine gelebilecek hareketlere karşı koruma tekniğini farkında olmadan benimsemiş de oluyor. Off be zekaya bak işte. Bizimle alakası şu; biz bunun anteramanını oo o kadar çok yaptık ki. Bi bay miyagi olsa bizi takdir ederdi ve bi musabaka olsa (öff bütün adamları fırlatırdık) yani bütün hareketleri engelleyebilirdik özetle nerde kıymetimizi bilenler? Neyse çok yorulduk ya! Bu kadar.

2006-06-28T08:33:00.000+03:00

çocuktuk... sonra neden büyümek istedik?

2006-06-27T13:32:00.001+03:00

Dün yüreğime bulutlanan çöreklenen tüm hüznü salmaya yada geride bırakılan bir “ben” için uzaktan şöyle bir bakmaya belki el sallamaya belki acımaya en müsait zaman dilimiydi; vapurdaki dakikalarım... Deniz havası bana yarıyordu. Şöyle ki; Hava kararmıştı, millet daha yeni çıkıyordu gezmelere...Eminönü üsküdar hattı tercihimdir her zaman... belki Kadıköy bazıları için vazgeçilmez olabilir ya ben nerdeyse 2 aydır uğramadım oraya....öyle de aramıyorum gideyim diye. Sırf üsküdara denizden yanaşmak ve bu arada seyretmek için 20 dk boşuna bekledim vapur saatini. Beklerken 2 küçüğün konuşmadan yaptıkları muhabbeti izlemekten kendimi alamadım. Biri türk diğeri ise arap. Tabi onlarda dil farklılığı yok. Bebekçe ortak dil. Bıcır bıcır oynuyorlardı. Bir tek onlar gülümsetebildiler o halimde. vapur yanaştığında hızlı adımlarla ön safa geçerek vapurun balkonunda yer kapabildim.Yanımda bir çift turist...sonraları konuşmaları can sıkıcı bir melodiye dönüşmeye başlamıştı. Aslında Sessizliği tercih ederdim. Ama beni fanusumdan çıkaracak bir durumları da yoktu Yanlarında ufacık kalmıştım maşallah onlar iri, boylu poslu oluyorlardı da zaten büzülmüşüm, dalmışım gitmişim tükenecek gibiyim.
Aklıma bir arkadaşın hatırlattığı şu söz geldi. Kime ait olduğunu unuttum ve yanlış yazdıysam özür diliyorum, hatırladığım kadarıyla “Ney sesi ne hislendirir ne de içlendirir, ney sadece hiçlendirir” di. Evet bir de ney sesi olsaydı benden bir hatıra bile kalmazdı geriye ama hiçliğin sesi kadar görüntüsü de olabilir.
(Sesli) Düşündüm de (burayı herkes anlamasa da olur)
“sensiz bu şehrin tadı yok
göçmen kuşları bekliyeceğim.” eyvallah

2006-06-25T13:52:00.000+03:00

kimse beni merak etmiyor biliyorum, ya da artık merak etmek istemiyor. herkes bana kızıyor bunu da biliyorum peki ben şimdi kime kızayım onu da bilmiyorum. herneyse...
internete artık girmediğim için hiç bir şey yazamadım, inanın uzun zamandır ilk defa giriyorum ve hemen bir şeyler yazıyorum. ve aslında sanal denilen arkadaşlıklar bizde yok desek de biz bunu aştık gerçek biziz desek de bir net bağlantısı yokluğunda hiç görüşememek beni oldukça üzüyor, demek sanal dünya gerçek hayata geçmesi için ille de bir kablo bağlantısı gerekiyormuş diyorum. aman aslında benim hiçbir şey bildiğim yok ya saçmalıyorum. peki sevgili ve benim GERÇEKTEN sevdiğim arkadaşlarım ben neden yoktum, nerelerdeydim??
şu an finallerim bitti toplam 13 ders aldım ve sabah akşam demedim çalıştım ve bir çoğunu geçtim bir kaç tane uyduruk dersim bütünlemeye kaldı, onları da bu 2 hafta içinde vereceğim inşaallah... ve aksilik çıkmazsa okulum gelecek ocak ayında biticek. buna ben seviniyorum gibi, aslında çok da sevinmiyorum çünkü bilmiyorum ne yapacağımı. bilenleriniz vardır mesala faruk gibi, yazı yazmayı bıraktım nedeni ise yazmak için bir sebebim yok. hayat ile sorunu olan insan yazı yazar, benim sorunum yok, yazacak bi şey bulamıyorum. inanın çok uzun zamandır ilk defa buraya bir kaç cümle yazıyorum, girdiğim sınavlar hariç:) okulum 7 Temmuzda bitiyor. 10 Temmuz saat 14:00'de de mezuniyetim var Göztepe Kampüsü Spor Salonunda hepinizi bekliyorum, gerçi bi şey olmayacak, saçma bir şekilde kepler havaya yapcaz ama olsun adettendir.
öyle işte istanbul'a geleli 5 yıl bitmek üzere ve ben şaşkın bir haldeyim, bu kadar zaman ne çabuk geçti inanamıyorum ve belki çok kısa süre daha burda kalacağım sonrasını bilmiyorum...
garip oldum şimdi, herneyse.. iyi bakın kendinize, ben hiçbir şeyi unutmadım bunu da bilin...

2006-06-19T18:22:00.000+03:00

zaman ne kadar çabuk geçiyormuş değil mi?

2006-06-02T12:03:00.000+03:00

şu liselerin meşhur pilav günleri vardı ya... ee bizim okulun yani kadıköy imam hatip lisesinin de uzun zamandır süregelen bi pilav günü mevcuttu hali hazırda. efendim zaman değişiyor her şey değişiyor (ee tabi çelikte değişiyor, neyse:) ve adımlarına ayak uyduruyoruz çok şükür elimizden geldiği mecalimiz yettiğince... :) işte velhasıl pilav günümüz bu sene su böreği günü olarak değişikliğe uğramış. ee yıllardır içimiz dışımız pilav oldu. millet gidince yerlerde batıyo kardeşim, çocuk gibi döküyolar daneleri yerlere. plastik çatalla ancak o kadar oluyor ya! o da maharet gerektiriyor öle demeyin:P iyi oldu. böle derli toplu mis gibi su böreğini yer bir kaç eski dosta selam verir hal hatırlarını sorar geliriz dedik. aslında hatıralarımızda eski günlerin bi tekrarını canlandıralım yeter, bir eski sima bile bir zaman rüzgarını salıveriyor hayallerimize. aslında okulun kapıları herkese açık. (gelin beleşten:) hoş burdan bu yazıyı okuyan arkadaşlarda elimin parmakları kadar varmı onu da bilmiyorum:) olsun biz söyliyelim de.
ne demişler;
çağrıldığın yere erinme
çağrılmadığın yere görünme.

hoşçabakın zatınıza.

Yer: Kadıköy İmam Hatip Lisesi Bahçesi
Saat:16.00

2006-05-30T12:52:00.000+03:00

ben de da vincinin şifresini çözmek istiyorum. gitmek istiyorum. bakın işte şuraya tam şuraya yazıyorum bu filme gidemiyeceğim.
insanlar beni anlamıyorlar gibi bazen, hoş bişeyde söylediğim yok.
öyle şifresiz bir hadise benimki. nerde bizde öyle şifreli muhabbet...
neyse, bol güneşli günler herkese...

(ayrıca burdan kamile teyzeye selam yolluyorum.)

2006-05-30T10:52:00.000+03:00

ŞİİR VE DUA

Böyle ol böyle söyle...
Öğrenelim şu duayı

Yol boyunca
Beşikten başlayıp
Mezarlara kadar

Önce besmele
En güzel kelime

Allahım
Niçin halkettinse beni
Kalbime söyle iyice
Engellerden arınsın yolum

Allahım
Nasıl pırıl pırılsa
Güzelse sevdiğin kulların
Öyle güzel kıl beni

Allahım
O güzeller güzeli
Hangi iyilik diledi senden
Dilerim ben de öylelerini

Allahım
Peygamber efendimiz
Hangi şerlerden sığındıysa sana
Upuzak tut benden de onları

Allahım
Yol boyunca
Tarih boyunca
Başıboş bırakma bizi

Cahit ZARİFOĞLU (1930-1987)

2006-05-09T12:59:00.000+03:00

Herkes diyor ya “amaan yaz gelmeyecek bu sene”
Baharın işte bu huyu güzel; şaşırtması... geçen yıl böylemiy miş? doğru mevsimler değişiyor her geçen sene...tamam bu mevsimlerde ne giyineceğini bilemiyor insan.Ama üşümek, terlemekten idealdir benim için :P kuşlar nasıl güneş görünce seriliyolar sende otur ısın güneşin altında. mis gibi yürüyüş yap:) bir yerlere gitmek için planlar da yapabilirsin. benim içinde; yapmasamda plan yapmak güzeldir.
dün yağmur da vardı; yine tatlı mı yağdı bilmiyorum; çünkü ne ben onu ne de o beni yakalayamadı.

2006-05-09T09:36:00.000+03:00

İLK BULUŞMA

Biriktirilen tüm hayatlar bir kelimeye akıyordu. Harf harf meşk ediyorduk anlamı. Bu kelimenin bereketi ile büyüyorduk. Büyüleniyorduk bütününün zerresinden bile...adına yapılan tüm dua ve şükür dilimize tatlı bir şerbet veriyordu.
Zaman olur üzülüyorduk ve bazen bildiklerimizde bile yalnız hissediyorduk Yalnızlar hep ilgimi çekmiştir. O yüzden ilgimi çekmişti; O hep yalnız gibiydi, onu tanıdıkça hayran kaldım; hâlâ aşkı ayrılıkla lezzetlendirişine hayranım, sesine nefes olup aynı iklimde buluşmalıydım. Anlamak için konuşmam gerekirdi.
heyecanlıydım, dudaklarımdan düşecekti tüm hikayeler
Bir “hu” tüm bedenimden hayatıma akacak ve sanki hasta kalan yanlarım iyileşecekti
Sesi merhem olacaktı ve bir efsun.... isteyerek büyülenecektim.
İzin verse ; konuşacaktım hiç bıkmadan, görünen o köprüden geçmek için hiç durmadan koşacaktım.
Şayet izin verse bana , kabul etse bir nefeslik cürmümü ah...
Bir “hu” desem her şeyi anlatmış olacaktım
bu halimle konuşmayacaktı .
Aceleci ve Sarhoştum biliyorum

"Aşk & Ney"

2006-05-03T13:29:00.000+03:00

Bunlar en güzel pardonlar olmalı. Onlar “Gökhan Özcanın Pardonları”... hayatın her yerine her köşesine tutturulacak belki her anın sonuna eklenebilecek pardonlardan. Alışılmadık olanlardan. bizim ve başkalarının yerine de söyleneceklerden biraz;
umursamadan denilen “pardonlar” bunlar ama gevrekçe denilenlerden değil tabi.

-pardon söylediğim telefon numarasını lütfen bi yere kaydedin, hayatta başka hiçbir numaram yok çünkü!

-pardon kendimi bir yağmur damlası gibi hissettiğim birgün çatınızdan damlayabilir miyim?

-pardon söyleyemediğiniz bütün o sözler kulağımda çınlıyor?

-pardon geçmişimi arıyorum buradan geçti mi?

-pardon, bakın ben ağzımdaki baklayı çıkardım, şimdi sizde lütfen kulağınızdaki fasulyeyi çıkarın!

-pardon, bütün ağrı kesicilerinizi denedim vız geliyor kalbime!
...
ben böyle naif söyleyemezdim herhalde.

2006-05-01T16:49:00.000+03:00

Cami avlusu...
Serin esiyor kubbe altında hayat
ve gölgedeyim; bu alemin yalnızlığının gölgesinde
bırakılmış gibi...
Taş duvarlarda yankılanıyor sesler
Çocukların ve kuşların kanat çırpışları birbirine karışıyor
Ve şadırvanın köşelerinde
Alınlarından aksediyor suya parıltılar.
Seyrediyorum çağrıya uyanları
Huzurdur yüzlerindeki alamet....

Eski bir sütun gibi zamana dayanmışım
Dünü bugünü ve yarınıyla insan var
Üç mekanın boyutu düşmüş üzerimize
Üçüncü elma benim, seyrederken...
Sonumuzu seyrediyorum
Bak nasıl da takip ediyor peşimizi ölüm
Sessizlik mührü ölüm...
Orada soğuk gelmedi bana ölüm.

2006-04-25T13:09:00.001+03:00

merhaba
uzun zaman oldu gelmeyeli brown bu aralar yoğun galiba bugs ve bende canımız babamızın sağlık problemleri yüzünden gelemedik çok şükür şimdi iyi sonrasında bahar göz kırptı bize belki bahar yorgunluğu ...ha bi de sobelenmiştik oyun da bitti galiba oyunbozan biz olduk bu sefer bi de çanak çömlek patladı vardı onu çok severim ben yani o durumu... belki çanak çömlek patlamıştır faruk yücel...

2006-04-05T10:46:00.000+03:00

sen şimdi bu evi beğenmezsin
camiye uzak dersin çarşıya uzak
doğrudur, uzaktır, durmadan uzak
dur bakalım sen kimsin...

topa vurmak için o kadar açıldı ki
topu bulamadı bir daha,
diyorum ben insana;
şaşırmayan ne bilsin.

Kur'an okunurken susuyor herkes
geçiş üstünlüğü onundur çünkü.
bütün çiçekleri otobüs tutar,
diye yazmışım koklayıp gülü.

bu sessizlik, oturanları bile yoran bu
selviler, şiirler, çiçek sesleri...
geldik gidiyoruz kimin gücüne
gitmek dedim, değil mi...

ibrahim tenekeci

2006-03-25T17:20:00.000+02:00

zaman geçtikçe, hayat kavramının ne kadar da basit olduğunu anladıkça ve her geçen gün uzak kaldıkça her şeyden çoğu şeyin anlamsız olduğunu farkediyor insan. yazmak istediğim ya da yazmak zorunda olduğumu düşündüğüm tüm cümlelerim ağırlığı altında ben inatla sen uyurken penceremde içilen bir dal sigara eşliğinde havaya yazıyorum cümlelerimi gecenin karasına bulaşan dumanımla... ve çokça şey bilmediğimi anlıyorum ve biliyorum hala vakit var, kağıt ve kalemim bekleye dursun. kelimeler doğacak elbet ve gün ışığı ile aydınlanıp; seni, beni, hepimizi aydınlatacak..

yazmak.. yazmak.. yazmak..

sanki yaşamın bir sırrı varmış gibi ve ben o sırrı bulacakmışım da tüm perdeler kalkacakmış gibi geliyor.. her geçen an daha çok heyecanlanıyorum ve ben bu sırrın peşinden koşarken hoşça bakın zatınıza...

2006-03-20T18:09:00.000+02:00

"Anlaşılmaz cümleler kurup, -de ve -da ları dahi anlamında ise kelimelerden koparıp, canımın istediği yerlerde noktalama işaretlerini cömertçe dağıtabilir, her noktadan sonra inatla küçük harfle başlayabilirim. kelimelerin suretlerinin ardındaki anlamlarının ağırlığı ile durduğum yerlerde cümlemi ... (üç nokta) ile bitirebilirim. canım sıkılırsa .. (iki nokta) koyarım, kimilerini çok rahatsız etse bile.. devrik cümlelerimin içinde kurallara uygun bir cümle kurdukdan sonra ise gururla . (nokta) yı tam isabet vurabilirim kağıdıma. sorularım can sıkıcı olmalı ve ? (soru işareti) nin arkasına saklanıp, cevaplara karşı gözlerimi kapatıp susabilirim. bitmek bilmeyen cümlelerimi , (virgül) ler ile bir sıraya sokup, - - (kesikli çizgi) arasında istediğim gibi, kocaman gözlerimi kapatıp, çığlık atabilirim. diğer noktalama işaretleri sırasını bekler, durur...

Ve soğuk bir kış günü ; (noktalı virgül) olup, : (iki nokta üstüste) ye aşık olabilirim.

Bırakın tüm cümleler anlamsız kalsın şimdi..."

anlatmak istediğim böyle bir şey ya da alakası yok bilmiyorum. her neyse ASK (anorganik sınai kimya) dersinde yazmıştım, mükemmel olmasını bekleyecek değilsiniz ya:)

2006-03-20T17:50:00.000+02:00

yeni bir makyaj ile tekrar karşınızdayız. faruk'un sitesini görünce bizimkini de değiştirelim dedim, eh pek muhterem arkadaşımız bizi kırmadı ama aceleye getirdiğimiz için içime çok da sinmeyen bir tasarıma karar kıldık. şimdi bakıyorum da beğenmedim cidden, bir ara tekrar değiştirsek iyi olur kanka:)

herneyse aklımda olan milyonlarca plan projeyi yine gerçekleştiremiyorum çünkü evden nete giremiyorum şu an da evimin bir alt sokağındaki kafedeyim, internet cafeye gelmeyeli baya olmuş, garipsedim neyse ki içerde internete girenlerin hepsi mahallenin çocukları:)

gelelim daffy duck'ın dediklerine... biraz hak veriyorum aslında, inşaallah elimizden geleni yaparız hadi benim bahanelerim var da bob ve bugs ne yapıyor bilmiyorum:P bize öncülük edip güzel şeyler paylaşmasını istiyorum daffy'den..

bakalım biraz sonra yazdığım yazıyı beğenecek mi:)

2006-03-16T12:10:00.000+02:00

evet efendim sonunda iki kelam etme fırsatı verildi bize sağolsunsunlar, eskikliğini göstermesin tanrım.

bu zaman kadar bekledim efendim, iki satır doğru düzgün bir şeyler yazarlar diye amma malesef boşa kürek çekmişiz. efendim bendeniz ister ki gençlerde duygularını düşüncelerini açıklasın, güzel güzel bişiler yazsın. ama güzel efendim nerde bunlarda bu his yoğunluğu. kral fm dj leri gibi ve sanki gece sabaha karşı bir program yapiyolar, öldüm bittim yani. sonunda iş başa düştü dedim, halkımın beni göreve çağırdığını gördüm, görevden kaçan şöle böle olsun dedim ve işte sağ tarafıma yaslanıp artık daha dikkatli bir şekilde sizleri izliyor olucam. bekleyin beni efendim...

2006-03-13T08:44:00.000+02:00

hayallerim hep başkaları içindi. Aslında kolay olanda buydu. mesela; birilerinin mutlu olduğunu düşünebilir ve buna sevinebilirdim. ama kendi adıma böyle bir hayal kuramazdım.herşey bitmeye mahkum iken; mutluluğun en korkunç anı bitişiyken; farkına bile varamadığım mutlu anlarımda yani şekillendirirsek; uçarken kanatların koparılması gibi bişey olur.Anın kıymetini bilmeden başlamadan bitirmek gereksiz belki. belki değil belki kesinlikle öyle.Aslında bir yalnızlık tünelinin başlangıcı... her halükarda bütün savaşlarda ön safhadayım ve tek başıma. galiba bunun adı başka bir şey olmaya başladı...galiba.
hayallere en çok yakışan ebedi mutluluk olmalı; çünkü onda kurulan hayaller önce bir dua niteliğindedir. belki diğerleriyle farkı bu.

2006-03-11T18:31:00.000+02:00

fakatlar... amalar.... lakinler... ne kadar da çok hayatımızda... iki cümlenin kavuşmasına mani mutlaka bunlardan biri oluyor. ürkek kelimeler baskın olanlar karşısında saklanıyor ve böylece söylenmesi gerekenleri susuyoruz. susmalarımız heybemizde biriktirdiklerimiz haline dönüşüyor ve yük gittikçe ağırlaşıyor ...
bazen her şey dünde kalsa da bi müzik ya da başka bişey sizi sizden ediyor bu güne dair hiç bir şey kalmıyor...
bir el size dost gibi sarılırken kırıyor, Bazen eller kırgın yanlarınızı sarıyor
neyse leri seviyorum ve aman ah edip boşveriyorum o zamanlarda.
perdeyi kapatıp içeri geçiyorum.

2006-03-06T15:24:00.000+02:00

"Allah bana yeter! O'ndan başka tanrı yok. Hep O'na dayanmış O'na güvenmişimdir ben; çünkü O'dur en yüce hükümdarlığın Rabbi."

Tevbe/129

2006-03-02T16:32:00.000+02:00

en sadık yarimiz uyku. sığınılan ayrı bir mekan. ana rahmine kaçmak gibi...
başı ağrıyana, morali bozuk olana, derde deva görünen uyku. her zaman böyle olmuyor tabi ki, istenilenin çoğu zaman olmaması gibi bir şey. uykuya yol alırken yanımızda, hani sırtımızda taşımaya mahkum olduğumuz tüm düşünceler de beraberinde geliyor. ve kapı aralanıp rüya alemine giriyoruz. rüya yorumlamasını bilmem, çok da düşünmem. dinlenmek için sığındığım uyku da beni yordu, rüya mı gerçek mi ayırtedemedim ve tüm uykum boyunca bununla mücadele ettim. yoruldum. ne derler; hayr olsun...

2006-03-01T19:38:00.000+02:00

ne clark kent'im, ne süpermenim!

tüm sorulara verilen cevapların yanına bir de bunu söylemek gerekiyor. en güzel bahane cümlesi.. anlaşılmanın; doğrusu da, yanlışı da iyi değil bence.. en güzeli anlaşılmamak.. süperman değilsen, taklit etmeye çalışma... mutlu ol, sakın bunun da taklit etme. özgün ol:)

2006-03-01T19:03:00.000+02:00

biliyorum, saklambaç oynamamda üstüme yok, kimse beni bulamadığından canım sıkılır ama yazı yazarken olmuyor, çocukken gibi olmuyor hiç bir şey.. ele vereceğim kendimi, saklanmaya çalıştıkça, beni çevreleyen bakışlardan kurtulamayacağım. en iyisi körebe oynamak; orta yerde, herkesin içinde kimseyi görmeden yürümek...

böylesi bir giriş yoktu aklımda, aslında yazmak için parmaklarım sızlanmasa oturmayacaktım bile bilgisayarın başına.. biliyorum istediğim gibi olmayacak ve biliyorum ki bilmediğim(iz) çok şey var... bugün İstanbul’a dönüyorum, kısa bir ayrılık olsa da daha önce bu kadar zor olmuş muydu hatırlamıyorum. çok özledim... ben bu şehirden ayrılamayacağım sanırım...

bugün biraz nostalji günü oldu. öncelikle ben böyle evde keyif hallerindeyken tv.de show tv'nin 15. yıl reklamı vardı.. bütün yıllarda yayınlanan en önemli programları göstermişler, tarih düşmüşler.. seneler öncesine gittim.. eğer denk gelirseniz mutlaka izleyin.. nostalji günü dedim ya; biletimi ilk defa ben gidip aldım otogardan, giderken eski mahallemden geçtim, bilerek gitmek istedim.. okuyanlarınız olmuştur Bu Yaka'nın Ocak sayısında yazmıştım, tığcı amca yoktu, muhterem amca aynı bakkal dükkanındaydı, saçlarına aklar düşmüş.. içeri girip halini hatırını sormaya çekindim... eski mahalleme baktım; büyüdük dedim, büyümek istemesek de büyüdük... havuçlu, cevizli kek de çok güzel oluyormuş:) (evi çok seviyoruum:) ) herneyse ne diyordum.. bir kaç gün içinde burası ile de ilgilenmeyi düşünüyorum, daffy sen yazmak iste paşam, hallederiz:) diyeceğim bir sürü şey vardı ama boş verin, kek çok güzel:)

2006-03-01T09:14:00.000+02:00

virgüllerle devam ediyordu hayat... her virgülden sonra bir kelime geliyor ve çoğu kelimeyi anlamadan yaşıyordum. Aynaya bakardım çocukken...o zamanlar en mutlu zamanlarımdı.
Oyun sadece herşey oyun. hayatın kocaman bir güneşi vardı ve sanki içime sığdıracağım kadar büyük bir aydınlığı...Otları sarartırken tenimi yakar ve ben serin gölgesinde ağacın ayak uçlarına saklanırdım. Yanık ot kokusu ve çekirge sesleri ile gözetlenirdim sanki. Heybetli gölgesine saklanırdım
şimdi nereye saklansam...
Bir sürü çiçekler serpilmişti toprağa. Dolaşık saçlarıma onları tutturmak kolay oluyordu. Sanki onlar kendiliğinden tutunmuşlardı asil saçlarıma... güzel değil asildim o zamanlar. Sonra rüzgarlar dağıtırdı tacımı ve terden enseme yapışmış saçlarımı zorla kaldırmaya çalışırdı. İçimde garip bir üşüme başladı... sonrası gereksiz şeyler.
...
sonrasında tek bir şey;
en çok bülbülün güle olan aşkını kıskanmıştım.

2006-02-27T13:41:00.000+02:00

neler anlatmalı, neler şimdi.. her şey o kadar hızlı oluyor ki, zaman denilen kavram; her geçen gün, çekmiş kazak misali kısacık kaldı üstümüzde... şimdi aklımda bir çok konu vardı ama düşününce "size ne"diyorum çoğu şey için:) şimdi tatildeyim zaten, böyle bir keyif, lay lay lomum ki sormayın..

biricik editörüm site açmış, bunun haberini vereyim dedim.. o değerli, bilgi yüklü yazılarını bizlerle paylaşmak amacıyla bir blog sitesi açmış. hayırlı ve uğurlu olmasını diliyorum. her ne kadar tasarımlarımız aynı olsa da, ona laf yok:) gerekirse biz değiştiririz tasarımı... n-marmara ; benim de daha inceleme fırsatım olmadı ama biliyorum ki iyi adamlar, iyi işler yaparlar..

selamlar efenim...

2006-02-25T13:11:00.000+02:00

Bu durakta neden beklediğimi bilmiyorum. Çünkü bu duraktan geçen otobüslerin seferleri çok zaman önce durduruldu. Üstelik benim de bir yere gideceğim filan yok. Yine de gelip hergün birkaç saat bu durakta oturuyorum. Belki bir otobüs yolunu şaşırıp gelse ve önümde dursa, binip bilmediğim bir yere doğru giderdim. Ama ihtimaller dünyasının böyle eğlenceli ihtimallere pek yüz vermediği de ortada. Otobüsler genellikle yollarını şaşırmıyorlar.
Dünyayı dolduran insanların tamamına yakını otobüslerin hangi duraklardan geçtiği ve kendilerinin nereye gitmek istediği gibi konularda bir fikirleri oluyor. Benim gibiler istisna!.. İhtimaller dünyası neden işini gücünü bırakıp benim gibi istisnalarla uğraşsın! Neyi beklediğini ve gidecek bir yeri olup olmadığını tam olarak bilemeyen biz istisnalar; adımız üstümüzde, kayda değer sayılara ulaşıp çoğunluğun yaşamak hakkındaki kararlarını etkileyemeyi denemiyoruz hiçbir zaman. İstesek de bunu başaramayız zaten. Ne onların yapageldiklerinin dışında bir arayışları var, ne de bizim onlara ayıracak kadar vaktimiz.
Bizim bütün ömrümüz, otobüslerin geçmediği duraklarda, gemilerin yanaşmadığı rıhtımlarda, trenlerin uğramadığı istasyonlarda ve kimselerin görünmediği pencerelerde oturup beklemekle geçiyor. Bu bekleme hali, uzun süren bir öğle sıcağı gibi titreşerek bütün ömrümüzü dolduruyor bizim.Mürekkebin de bir kaderi var mutlaka. Herşey gibi...
Durmadan kolları hayata sıvalı ve gönlü kanat çırpmaya hevesli bir halde yakalanan bu tedbirsiz kalem; daha yazmaya başlamadan çürümeye yüz tutan bu sayfalara daha fazla ne yazabilir?
Her fırsatta yüzüne vurulan bitmek bilmez sürgünlüğünden başka...
İdris Özyol

2006-02-22T12:59:00.000+02:00

"gazete yazılarımı, öykülerimi, biricik romanımı okumuştu, bana onlardan o kadar duru ve amansız bir anlayışla söz etti ki, yalnızca aşk ya da garezle mümkün olabilirdi bu kadarı. Bense yalnızca biz erkeklerin muktedir olduğu alçak bir korkaklıkla özlemin tuzaklarından kaçınmak dışında hiçbir şey yapmadım."

g.g. marquez

2006-02-22T12:48:00.000+02:00

aşkım da değişebilir gerçeklerim de
pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı
yangelmişim diz boyu sulara
hepinize iyi niyetle gülümsüyorum
hiçbirinizle dövüşemem
siz ne derseniz deyiniz
benim bir gizli bildiğim var
sizin alınız al, inandım
sizin morunuz mor, inandım
ben tam dünyaya göre
ben tam kendime göre
ama sizin adınız ne
benim dengemi bozmayınız!!

turgut uyar

2006-02-19T15:35:00.000+02:00

love in Portofino

I found my love in Portofino
perché nei sogni credo ancor
lo strano gioco del destino
a Portofino m' ha preso il cuor.

Nel dolce incanto del mattino
il mare ti ha portato a me.
Socchiudo gli occhi a me vicino
a Portofino rivedo te.

Ricordo un angolo di cielo
dove ti stavo ad aspettar
ricordo il volto tanto amato
e la tua bocca da baciar.

I found my love in Portofino
quei baci più non scorderò
non è più triste il mio cammino
a Portofino I found my love.

Ricordo un angolo di cielo
dove ti stavo ad aspettar
ricordo il volto tanto amato
e la tua bocca da baciar.

I found my love in Portofino
quei baci più non scorderò
non è più triste il mio cammino
a Portofino I found my love.

2006-02-19T14:54:00.000+02:00

geçen sene ne zamandı bilmiyorum tam olarak, incesazı da bilmiyordum ve bilmediğim ne çok şey vardı... albümünün ismini görünce hemen aldım ve o gün bugündür dinledim, canlı dinlemek dün nasip oldu. Eylül Şarkıları ile tanıdım onları, Melihat Gülses'in o iç acıtan sesi ile... tüm sevdiklerime de dinletmişimdir mutlaka.. müzik mi yoksa bizim yüklediğimiz anlam mıdır onu vazgeçilmez kılan, hiç bir zaman bulamadım. dün akşam bugs, bob ve ben gittik Altunizade Kültür Merkezine, en son 2004 eylül ayında gitmiştim ve bir daha gidemememiştim.. canlı performansları gerçekten görülmeye değer. solistleri olmasa da çaldıkları şarkılar kendi sözlerini yazdırıyor. gözlerimi kapatıp, dinlerken müziği,birden farkına vardım ki içimden sözlerini söylüyorum, hiç kimsenin bilmediği sözleri..

tambur(murat aydemir) ve klasik kemençe(derya türkan) sesine hayran kaldım.. ince sazın bir güzel tarafı da sanırım grup elemanları, bu kadar yaptıkları müzikle zevk alan, mutlu olan insanlar görmedim. özellikle de gitaristleri... tüm gece onu izledim, o kadar mutluydu ki, sanki orada değil gibi. mutluluk bu dedim sonra, somurttum. ben bilmiyordum, belki çok önceleri. bir gün olursa birgün, ardımdan bu şarkı çalınsın, gitsem de neden bilinsin...

İncesaz/FİRAR

bir sihir gibiydi şehre inerken gece
mektubun güvercin oldu vardı gizlice
gel diyor, geç olmadan gel, geçiyor yıllar
böyle başladı, dönülmez bu müthiş firar

madem ki yeminimiz var, madem aşk mukadder
işte geldim, bilmesinler yarına kadar
bil ki artık dönüşüm yok, gitti son vapurlar
sakla beni, bulmasınlar sabaha kadar

belki herkesin dilinde şimdi bu firar
belki verildi kararım, şimdi yoldalar

2006-02-18T00:13:00.000+02:00

şimdi bir şey yazcaktım ama uykum geldi. yazmadan da edemedim, yatcam kalkcam unutmamış olursam eğer yazacağım. bir de duffy artık mindere gel de, ben de seni bir yorumlayayım..

2006-02-15T12:18:00.000+02:00

dün arkadaşlarla toplaştık.. bugs, bob ve duffy ile.. güzeldi, onları görmek hep güzel olur zaten..
sonra ben sinema ya gittim.. ne yaptığım, ettiğim konusunda malumat vermek değil niyetim. Brodway sineması var ya bahariyede, sadece ve sadece avrupa sineması gösteriliyor, işte oraya.. bir çift, bir de ben vardım sinemada.. sinema yazısını yazmadan önce(okumaya bilirsiniz) tavsiye edeyim dedim. göçmen olmasam da, ruhumda hep bir göçmenlik yattığından mıdır bilmiyorum, çok etkilendim. gidip görün bence, canı cehenneme hollywood sinemasının... bu arada filmin adı; çalıntı gözler. sakın ha, nejat işleri görmek için gideyim demeyin, üzülürsünüz:)

2006-02-14T10:50:00.000+02:00

3. sınav haftamın içindeyim.. bugün saat 13:00 sularında gireceğim 12. sınavım. evet, yanlış duymadınız 12. sınavım. nasıl olduğumu kimse tahmin bile edemez. birazdan hazırlanıp, hızlı adımlarla gideceğim sınavımın nasıl geçeceği, meçhul... 6. kez giriyorum bu sınava, her seferinden kendimden emin bir şekilde yazıp çiziyorum, sonuç; ne siz sorun, ne ben söyleyeyim, tahmin edin artık.. bakalım bu sınav nasıl geçecek, biraz tahmin de bulunalım..
1)tam beklediğim sorular gelecek ve ben hiç zorlanmadan bütün soruları cevaplayacağım.(zaten 4 soru soruluyor)
2)nerede alakasız bir ayrıntı var, gidip onu bulacak, ben yine hayatımda bunu görmedim diyeceğim..
3)bir arkadaşım benim yerime sınav kağıdını doldurup, bana verecek.
4)sınav esnasında kavga çıkacak, biri çıldırıp hocaya saldırcak ve sınav iptal olacak.
5)ben her sene olduğu gibi, kendimden yarı emin bir şekilde soruları bitirip, çıktığımında geçtim mi kaldım mı diye bir tahmin de bulunamayıp, sonuçların açıklanmasını büyük sancılarla beraber bekleyeceğim..

bu liste uzar gider, ben gideyim de ellingham'ı tekrar okuyayım..

görüşürüz...

not: charlie'yi merak edenler, etmeye devam etsin. durum budur...

2006-02-08T08:17:00.000+02:00

uzun zaman oldu kimse birşey yazmadı. "terkedildi buralar" gibi olmasın. şu son zamanlar kimsenin bişey yazmayı istediğini de zannetmiyorum aslında. herkes bir telaş bir zamansızlık girdabındaymış izlenimi veriyor. Yok öyle şey, yazmaya her zaman vakit var ama belki çok soğuk ve dışarıya çıkmak istemedik alemimizden. bak bu olabilir.
Ben istemedim.

istanbulda ana yollar açık hatta ziyadesiyle açık... bir saatlik yol yarım saatte nasıl gelinir gördüm.Gece bir deprem olmuş duymadım.Akşamında itiraf etmeliyim uyumak için kendimi baya bi zorladım Geçen pazar şu konuşulan filme gittim, çok konuşulmadan gideyim diye...küçücük çocuklarını getirmiş millet, ailelerini eleştirdim. bu sefer o kadar yağdı da hiç kar oynamadım. Üsküdar çok sevimsiz ama hala bırakamıyorum. Birkaç hafta önce İstanbul soğumuştu, soğumuştum ...
perşembe günü ısınacakmış güzelleşecekmiş şehrim:)

2006-01-23T18:01:00.000+02:00

"çok aşığın var diyorlar
yalan de yeter bana
bir sevda sözü fısılda
hazırım inanmaya"

böyle inceden yağınca tutar kar
tenimden tutunup, dokunur istanbulun sesine
söker gözlerimden buz damlalarını
rahatlarım.
yakar sözler
sözler ihanet eder.
sözler hayatları savurur
böyle inceden hayal taneleri
bir defalık nefes olur
böyle inceden yağınca kar
tutar kalbim
kalbim merhamet tutar

2006-01-23T15:56:00.000+02:00

bir haftadır hazırlanıyoruz kar hadisesine.hava durumlarından adımlarını yavaş yavaş sayıyoruz sanki. gece boyunca kapıyı pencereyi bağırttı durdu. ve sonunda sabahleyin ufak ufak beyaz tenini göstermeye başladı. saf, tertemiz, bembeyaz yüzünü azıcık... sabah, işe gitmek eziyet gibi geldi, nasılda uykunun bağrından çekip de alıyor zaman. şöyle ek bir beş dakika için neler vermezdim. sonra diğer beş dakikalar için...
öyle hazırlandım ki dışarı çıkarken, lahana gibi giyindim ve atkımı bir maske gibi çektim yüzüme. en çok üşüyecek olan ellerime zırhlarını geçirdim. evet gitmeye (savaşmaya) hazırım.
sabah aslında hiç bişey yoktu yollarda...
ama pencereden baktığımızda devam eden kar yağışını görünce, bir kabus gibi çöktü anlatılanlar. geçen senelerde hani kalmıştı ya millet yollarda hem de saatlerce. korktuk.
neyseki erkenden salıverilince döndük eve. gittik ve hatta geldik. O tatlı tatlı yağmaya devam ediyor ama yanına yanaştırmayan bir sevimlilikle.

'ya ev ne kadar büyük nimet'

2006-01-19T12:40:00.000+02:00

yağmur yağıyor
seller akıyor
brown camdan bakamıyor
yürüyemiyor:(

not: çiçek yollamak isteyenler, çocuk esirgeme kurumuna bir düzine gül ücretinde bağışta bulunsun lütfen... papatya yok çünkü.

2006-01-19T09:24:00.000+02:00

“Bu sabah yağmur var İstanbul’da
Gözlerim dolu dolu oluyor, bilinmez niye
Anne sözü dinler gibi masum
Ağladım bu sabah”

Ben neden burda hep hüzünlüyüm bilmiyorum. Aslında ben böyle değilim ama nedense biriktirdiğim karanlık, kederli, yalnız tüm anlarım burada fışkırıveriyor. Bir nevi hipnoz da diyebiliriz, kendi kendime bilinçaltı yapıyorum muu ne? Her neyse ben böyle değilim, belki değildim, ne oldu bana bööyle (yaşlanıyorum (mu)?)
Bu sabah yağmur kokulu İstanbul’da huzur da var keder de... yağmur merhametli yağıyor.
Gitmekten bıkmıyorum sanki dünden beri, ne yürümekten ne de başka bi şekilde. Arabadan dahi inmek istemedim . Bıraksalar Kars’a kadar giderim :) gitmekten usanmayacakmışım gibi
Ama her sabah aynı neşeli bir bugs olarak gidiyorum iş yerine. Herkes her gün aynıyım sanıyor. "Aynı değilim ben bugün canım sıkkııın" diye bağırmak geliyor bazen ya da daha mutluyum demek(ama bu kısmı rahatlıkla gösteriyorum zaten:) anlamalarını beklemiyorum. Beni iyi tanıyanlar bulsun Farkı fark etsinler değil mi? Aslında “Anlamak” cidden bazen çok zorlaşıyor, basit ve gerçek bir cümle kurmak zor. Ya karmaşık bir hale getiriyor yada yapamadım diyip bırakıp gidiyoruz.
Kendimi tam olarak tanıdığımı kesinlikle söyleyemem. Kendime uzun uzun kızdığım zamanlar oluyor. Engel olmak istediğim karşı koyamadığım zamanlar. Herkesin ruhunda eğersiz bir at olmalı. Vahşi, hırçın. Bir türlü dizginleyemediğimiz. Bende de var galiba bundan. Garipliklerde var. Mesela ayaklarım; birbirleriyle yaşamaya alışamadılar hala. Düzensiz ve ritimsiz atıyorlar.Devamlı başlarında durup dikkat etmem gerekiyor, uyarmam gerekiyor. Biliyorum hallerini, o yüzden düştüğümde yada bir yerlere takıldığımda, ilk ben güler ve ilk ben kızarım; anne gibi işte. Ellerim ise sinirli, hırçındır. Ya kenetlemek yada saklamak zorunda kalırım genelde. Her lafa karışırlar bir şeyler konuşurken durmadan hareket etme ihtiyacı hisseder bunlar ama onların ayrı bir yerş vardır bende. Gözlerim ve burnum çok duygusaldır, burda fazla detaya inmeyelim:) saçmaladım.
Öyle işte:)
Kısaca ne demiştik; bu sabah yağmur var İstanbul’da ve benim artık susmam gerekiyor sanırım. Aynı “ben”olarak aynı şekilde susmam...

Not: (Brown sana özel notumdur; bunalımda falan değilim ha... ben haber veririm sana :)

2006-01-19T00:42:00.000+02:00

-hazır mısınız?
-evet efendim.
-kemanın akordu tamam mi?
-evet
-baslayalım öyleyse.. fa
-la mi
-re mi fa
-mi'ye dikkat et
-afedersiniz efendim
-sol la si
-la si do la fa

-nedir bu duyduğum heyecan
bambaşka bir duygu
bu, kaplıyor her yanımi
nasıl da parlıyor gözlerim
aşık mı oluyorum
20 yaş farka rağmen..
ben
sana
söylemek
istiyorum ki
ben
seni
öyle çok
seviyorum ki...
seninle birlikte gözgöze
geldiğimiz anlarda bir garip oluyorum
bilmem ne olacak sonum
sana ders vermek icin günleri sayıyorum
aşık mı oluyorum
20 yaş farka rağmen...
-peki, çarşamba görüşürüz o halde.
-hayır efendim
-perşembe öyleyse
-hayır...
-neden, derslere devam etmek istemiyor musun?
-hayır.
-peki ama neden?
-çünkü çünkü.. ben de, ben de
sizi seviyorum...

özdemir erdoğan/keman öğretmeni

bir şarkının sözleri yazıldığında bu kadar mı şarkıyı yansıtmaz.. keman eşliğinde mükemmel olan bu şarkıyı şiddetle dinlemenizi öneriyorum. sanki türkfilmi izliyorsunuz. gecenin bu saatinde film izledim ben de. adama üzüldüm, kıza kızdım, seviyorsan 20 yaş ne ki güzelim, takma böyle şeyleri kafana dedim. kemanımı özledim ama benim hocam bayandı, şarkı ile aramdaki bağ sadece notalar, biline...

2006-01-17T13:41:00.000+02:00

Gecenin karanlığında sarı ışıklar yayıyordu; yerlere serpiştirilen solgun yüzler(im).. karanlıkta evimin yolunu tutarken bir soluk kadar yakınlaştı yalnızlık. Rüzgar karman çorman edecekti yaprakları, yalnızlık fırtına öncesiydi, biliyordum. Yol ki, ücra ve kenarlarına dikilen sokak lambarı bekçiler gibi, başımda. Başım eğik, insanlığıma yüklenen sorumluluklarım altında... Ağlasam kimseye yaslanmak istemeyecek kadar güvensizim. Karanlık bir köşeden geçmekteyken, karanlıktı herşey ve adımlarım zoraki ,yaşamak gibi...bir yaprak hışırtısı, ayağım altında ezilen bir böceğin çıtırtısı, ürkütmedi. Ruhum araftaydı sezdim.Serince bir rüzgar izinsiz girdiği için içime; hırsızdı... iyi ki adımlarım yola aşinaydı... ve yol sanki elimden tutup beni evime götürmekte...
...
Yürüyüş önemlidir. Hayata karşı duruşun,
Hayata karşı yapmak istediklerin
Hayata karşı gözükmeye çalıştığın

Savruk, güçlü, umursamaz, havai, kavruk, kendine güvenen, ürkek, kabadayı, kendi halinde, bilinen, yanıltan ya da (sır) v.s...
O kadar sıfat ekleniyor ki... Her şey ele verebilir seni...adımların, bakışın, gülüşün, sözlerin, ellerin v.s....
İdare edemeyenlerden(sin)... Evet.
....

Belinden ve dizlerinden kırılmış gibi duran haliyle bile boylu ve yine de heybetli...-Çınarlar yıkılmazmış- İçeri girerken ananemin korku dolu bekleyişlerine öfkesini gizleyip “akşam olmadan vakitlice evinize...” gelmemiz için söylediği sözlere aldırış etmeden... salıveriyorum halsiz ruhumdan destek bulamayan bedenimi, kaynağı kesilmiş bir akarsu yatağı olmuş.... Yüzümde gereksiz bir gülümseme. Böyleyken yüzünüze alakasız birinin dudaklarını yerleştiriyorsunuz. El gibi yabancı yani.
Korkuyordu annanem;bütün korkulacaklardan. Biz korkmuyor muyduk sanki...ama aptalca bir cesaretin kocamanmış gibi gözüken gövdesine bürünmüştük. İçi kof bir kabartıydı bu. Bir iğne batırılsa sönüp gidecekti...”Burası şehir herkes böyle”... demeye kalmadan cümlenin sonuna her sabah unutmaya çalıştığım kelimeler eklendi. Evet burası şehirdi; katil, hırsız, yalancı, sahtekar,ikiyüzlü,merhametsiz, ipsiz sapsız v.s.... doluydu.Korkmuyor muyduk acaba; hele ki yıkılmaktan, güvenmekten, sevmekten...
Baktı yüzümüze, gençliğimize,.... hızlıca hareket edişimize, gülüşümüze, neşemize, umursamazlığımıza...kıskanırcasına baktı, gözlerini ayırmadan, değerli oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi baktı. Kara küçük gözlerinden acı dolu bir gençliği bulut gibi geçirdi. Gözlerindeki parıltı kimsesizce belirdi. Biz ise ona hiç bakmadık, dikkat etmedik, fark etmedik, düşünmek işimize gelmedi, böyle mutlu gibiydik, hiç öyle olmayacak gibiydik. bakmadık hiç; sonramıza, geleceğimize,hatalarımıza... hep böyle kalacaktık ya, hani...
Hani!

2006-01-16T12:20:00.000+02:00

Yüzmeyi bilmeden suya giriyorum, korkusuzca... kafamı dışarda bedenimi içerde bırakıyorum... dalga hafifçe kaldırıyor ayaklarımdan doğru... Garip bir heyecanla yapabileceğimi zannediyorum. İçimde ufkun sahip olduğu sonsuzluk hissiyatını taşıyorum sanki. Bir müddet keyifli, harika, müthiş...sonra ... sonra hafif bir yağmur başlıyor, üşümeye başlıyorum herkes etrafımdan gitmeye başlıyor ve ben korkmaya başlıyorum. tek kalıyorum, yalnız,ıssız, suskun,çaresiz. Yağmur hızlanıyor ve su kabarıyor yavaş yavaş. Dudaklarıma değiyor her geliş gidişinde... ve her geliş gidişinde ayaklarım bir taşın tepesindeyken parmak uçlarından tutunuyor yere. Ne ileriye gidiyorum ne geriye
Ne geriye, ne geriye
İleriye gitmek istemiyorum artık.

Yalnızlığı çırılçıplak görüyorum şimdi. “Herşeyim dediğin yerde hiç bişeysin” diye bağırıyor. Keskin tırnaklarıyla tırmalıyor kulaklarımı, yüzümü... su alıp götürüyor kan izlerini, görünürde bir şey yok ama yaralar acıyorlar ki demek varlar... kollarımı çırpmaktan yoruldum artık.
Bu korkuyu boşver ama yoruldukça ufka bakmak hoşuma gitmemeye başladı

2006-01-16T08:52:00.000+02:00

GİTTİM VE...

O koca şehirden kesip attım kendimi
Yeni bir umudun peşine takılmak yada herşeye yeniden başlamak gibi değildi.
Yalnızdım, yalnızsam ne çıkardı?
Kaybolsaydım bilmediğim şehrin hatırına
kaybetsem kendimi ne çıkardı?
Adresini bilmeyen bir mektup
bilinmeyen bir rüzgarın eteklerinden tutunup,ardına takılmak amaçsız
bir yıldız olup meçhule kaymaksa bu yaşadıklarım ne çıkardı?

hey
bir martıdan yada bir dalgadan ayırt edilmeyip
yürüsem kıyılarında şehir...
şehir bir kere duysan beni,ne çıkardı?

Başka bir şehirde başka bir ben değildim
huzurum dağınık.
dağıtmak için kafamı
adımlarımı saymadan yürüyeyim sahile
ve orda bir başka senle karşılaştığımda
bakışlarımı başka bir denizle aldatsam Marmara
Ne çıkardı?
Özlediğim bir sıcak dokunuşun ufacık elleri gibi biriken
O yeşil dalların altında buluştuğumda
bir portakal ağacına aşık olsam mesela;
ne çıkardı?

Her zaman gelendim
sevindiysen gideyim eski harabeme
bir kez de ben gideyim ardımdan birilerini bırakıp
kim olsa gidecekti
ben gidecektim bu sefer ve dönüp arkama baktığımda göreyim ki
el salla ama gülümse ardımdan,
şehir.

2006-01-16T01:25:00.000+02:00

buldum

içimde durduramadığım kaçma isteği mâlum.. her seferinde nereye kaçacağını şaşırmış bir halde buluyorum kendimi. tüm zamanımı, kaçmak istediğim yerin neresi olduğunu düşünmek ile geçiriyorum. bulamadığımı düşünüp, kendime mağlup olacakken istediğimin ne olduğunu buldum. evet,buldum. istediğim tam olarak şu; annemin rahmine kaçmak istiyorum. evet, bu. zor bir şey ama imkasız olan her zaman cazip değil midir, olsa da olmasa da..

daha iyi bir fikri olan var mı?

siz nereye kaçmak istersiniz?

2006-01-09T17:34:00.000+02:00

BAYRAMINIZ BAYRAM OLA...

ve işte yine bayram geldi.
eski dolaplarımızı karıştırıp bir sıcaklık arayacağız
zamanın kuytularında.
ellerimizi birbirimize uzatacağız.
birbirimiz için dua edeceğiz .
gönül gurbetlerinin buruk tadını duyacağız damağımızda
ve işte yine zamanı geldi
içinden geçtiğimiz bütün hikayeler kement olsa!
hayat bayram olsa...
gönlüne bayramlıklar giydirmiş herkesin bayramı mübarek olsun...

gökhan özcan

2006-01-09T17:03:00.000+02:00

sadece bir ses bekler kapı ardındakiler
bir yürek,
ki sıcak
sımsıcak olsun isterler
bakışlar sokak lambalarında asılı kaldığında
gelmeyenlerin yası tutulurken bir bir
kırılan umutlar
kaybedilmiş duygulara dönüşürken
kapıyı sadece yalnızlık çalarken
ki acıdır
bir de elde avuçta bir tek yaşanmışlıklar kalmışken
bir ses olun bir umut
hiç bir kapı bu kadar kapanmasın
bu bayram hatırlamak ve hatırlanmak dileğiyle...

2006-01-08T21:46:00.000+02:00

Sanal Müzik Müzesi Kültür ve Turizm Bakanlığındaki bu bölüme uğramayı şiddetle tavsiye ediyorum. Gerçekten sanal bir müze.
Eski Çağlar Müzik Kültürü ve Yakın Çağlar Müzik Kültürü diye iki kısma ayrılıyor. bunlarda kendi içlerinde dönem dönem ayrılıyor. hem o döneme ait müzik kültürü hakkında bilgi veriyor hem de örneklerini dinleme fırsatı buluyorsunuz. ben bir çoğunu dinledim, şimdi Osmanlı Müziği örneklerinden Tamburi Cemil Bey'den Gülizar Taksimini dinliyorum. Uygun bir vakitte bütün bölümleri incelemenizi tavsiye ederim.

Ayrıca yine Kültür ve Turizm Bakanlığı sitesinde GASPIRALİ adlı Kiril Latin Alfabe Çevirici Programı mevcut. Belki işinizi görür ya da aklınızda bulunsun işte, benden söylemesi ;)

2006-01-06T19:51:00.000+02:00

nahnu'nun sitesinde gördüm; geleceğe mesaj servisi . ben bir tane yolladım bile, bir kaç ay sonrası için, o gün hakkında yorum yaptım bir arkadaşıma... merakla bekleyeceğim o zamanı. eskiden şişelerin içine mesaj yazılır, denize atılırdı. bu daha iyi bir yöntem, kime gideceğini biliyorsunuz sonuçta. velhasıl, güzel bir şey, tavsiye ederim. maillerinizi beklerim:)

2006-01-04T20:51:00.000+02:00

.../ seni gördüm kaderimde / ebrunun halkalarını saydım / tastamam dört etti / halkalardaki kıvrımları hesapladım / tastamam senin ismin etti / isminin yanına beni de kazı dedim / boyalar isyan etti. *

*Pinhan / Elif Şafak / sf.216

2006-01-03T00:43:00.000+02:00

şimdi beni tanıyanlar, benim ufak bir şeyi bile nasıl en ince ayrıntısına kadar anlattığımı, cümleleri nasıl uzattığımı, nasıl zevk aldığımı da iyi bilir. bugün başıma gelen bir olayı da alışkın olduğunuz tarzda anlatmak isterdim ama yarın sınavım var ve uyumam gerekiyor. ben yine de yazamadan edemedim.. bir önemi yok.. yazmak sadece yazmak için...

okul çıkışı evime doğru 4 (dört) arkadaş salllana sallana gidiyorduk. erken kalkmamdan ve de bir sonraki sınavı düşündüğümden oldukça da dalgındım. kuyubaşı durağının olduğu yerdeki bankamatiklerden birine bir arkadaşım işlem yapmak için girdi. biz üç (3) arkadaş da dışarı da onu bekliyorduk. ben kaldırımın kenarında, yolda duruyordum, tam karşımda duran arabanın egzos borusuna değmek amaçlı ayağımı kaldırdım. niyetim kötü değildi, hatta neden böyle bir harekette bulundum bunun bile farkında değildim. tam ben ayağımı araba doğru kaldırmışken, içinden bir adam çıktı önce havada ki ayağıma sonra da bana baktı, bakıştık. aynı saniyelerde tüm olayı farkeden 1(bir) arkadaşımla da gözgöze geldik, güldüm. ne yapacağımı şaşırdım, hemen karşı kaldırıma doğru ilerledim. arabanın sahibi de yanımızdan geçerken;
"noldu, plaka mı tanıdık geldi ?, olur böyle şeyler, tanıdık geldi plaka galiba.." dedi, biz bu sırada gülüyoruz tabi ki.. ben de "hayır, plakayı görmedim bile, dalmışım, ayağımı egzos borusuna doğru uzattım." dedim.. (bu kadar da gerçekçi olunmaz ki, beni tanıyanlar neden böyle dedim bunu da anlarlar:) ) adam yine iyimser bir şekilde; "olabilir, arabaya tekme atacak halin yoktu ya, zaman zaman olur herkese böyle şeyler" dedi. yanımdaki bir (1) arkadaş da; "yoo, bu hep yapar öyle şeyler, tekme atar sonra da kaçar" dedi. ne yapacağımı bilemedim; hem gülüyorum hem arkadaşıma kızıyorum hem de utanıyorum.. neyse adam yine uslubunu değiştirmeden; " o da olabilir dedi, canı sıkılmıştır bir şeye tekme atmak istemiştir, olsun, buna da ihtiyacı oluyor insanın.." demez mi.. biz sadece gülme ile karşılık verebildik adama.. "kendinize iyi bakın gençler"dedi ve uzaklaştı bizden. insanlar arası tahammül sınırlarının ne kadar değiştiğini anladım. bir başka gün yine aynı yerde, tam aynı noktada bir adam otobüse binmek isteyen bir teyzeye çarpacaktı neredeyse, kendi suçlu olduğu halde arabasından çıkıp, kadına öyle şeyler söyledi ki, zor tuttum kendimi.. her neyse, yine çok yazdım sanırım.. yaşadığım gibi anlatamamış olabilirim ama böyle bir şeyler işte..:)

hoşçakalın..

2005-12-28T10:04:00.000+02:00

şimdi uzunca bir mektup yazmalı uzaklara, bir dostu bile olmayana
düşünürüm dışarıda körpe bir yürek bekler beni
gidilecek bir insan
yani en güzel ölüm gider, bir zalimin önünde durur
böyle yiğitce
nasıl denir gündüz kınında bekleyen kılıç gibi kaynar gecenin karnında
ben de öyle kaynarım, zevkle döşenmiş bir evim yok
şirin tasmalarım varsa zamanı geldiğinde konuşmak için
dünyaya bakarım, sen ne güzelsin affet dilim çalışmıyor
şimdi ne yapmalı, kan kusturup onca romantik budala harflere

biraz kadeer diyoruz uçuyor yorgunluklar
tutunmak yalan ayna, takvimler uçurumdan
..........

yazarını kaydetmemişim malesef :(

2005-12-27T13:21:00.000+02:00

".....
o ben ki
bir kadında bir çocuk hayaleti mi
bir çocukta bir kadın hayaleti mi
yalnızca bir hayalet mi yoksa.
....."

edip cansever

2005-12-27T10:55:00.000+02:00

Yokuştan inerken...
biri var biri daha... biri yaşlı diğerinin bir şapkası var.
Yaşlı para veriyor, diğeri bir kağıt
Buruşmuş elinde bir kağıt var
Avucunun içinde tuttuğu ölüme bakıyorum ama o avucunda duran kağıda ümitle bakıyor
“İyi şanslar” diyorum
Piyango kime çıkar belli olmaz diyor
“İyi şanslar” diyorum
Gülümseyişim ekşiyor yüzümde...

2005-12-25T11:30:00.000+02:00

Çok soğuk... sokaklar buz tutmuş... sanki o buzlanma ayaklarımızdan gövdemize ordan da yüreğimize kadar uzanmak isteyecek. hani bir şarkıda geçer. “Ses gelmez ne kürekten ne yürekten “ diyordu galiba. İşte bazen ses gelmiyor. Bazen yüreklerinde buzlandığını hissedebiliyoruz. Bir öfkeyi devamlı ezber etmek ve unutmamakla başlıyor bu soğukluk, tutuyor, buzlanıyor görüntüler, mazinin sıcak yüzü... şimdi özrün marifeti, hikmeti, nimetliği, kıymetliği kalır mı ki?

Yıldızlar kayarken kaçayım
Bulutlar gözlerimi kapatsın, görmeyeyim diye
Parmak uçlarımdan tutunsun adımlarım
Fener tutan gözlerime
O deniz yıldızına doğru
Giderken...
Savururlarsa bedenimi
Bir daha dönmeyeyim
Kaçayım ılık bir imbat gibi
Sahil kenarlarını nefes bilip.

2005-12-23T00:22:00.000+02:00

film afişleri üzerine bir yazı hazırlamaya çalışıyorum. önce zihnim de yerini almış, kendi klasiklerimin listesini yaptım. afişleri gözümün önünden gitmeyen filmleri bir bir sıraladım. bunlar neler mi? daha erken..

Leon'da listemde. özellikle afişini unutmadığım, benim için yeri her zaman farklı olan bir film..

bilmeyenlere ya da unutanlara; profesyonel bir katil ile 12 yaşındaki bir kız çocuğunun farklı, sıradışı arkadaşlığı anlatan bir film. luc besson bu film ile sinema dünyasında saygınlığını artırtı, jean reno'ya müthiş performansı sonucunda aşık olundu ve tüm filmleri izlendi, 12 yaşındaki natalie portman ise bir anda tüm dikkatleri üzerine çekti. geçtiğimiz günlerde Closer adlı filmi izledim, orada da küçük bir kız çocuğu iken tanıdığım natalie portman'nın büyümüş halini gördüm, çok güzelleşmiş ve o filmde de en iyi oyuncu bence kendisidir. burdan takdirlerimi sunuyorum.

şimdi yazmaya başlayınca aklımda kalan sahneler geliyor gözümün önüne.. için bir anda acıdı.. hayatımda çok kere izlediğim nadir filmlerdendir ve sonunda her zaman ağladım... her defasında içimi acıtan, filmin sonunda sting'ten shape or my heart eşliğinde ağlamanın doruğunu yaşadığım bir film. acımasız bir katil'in sürekli süt içmesi ve yanından hiç ayırmadığı çiçeği.. matilda ile arasında geçen dialoglar ve abartısız, duru bir sevginin seyri.. ilk defa kaç yaşında izledim tam hatırlayamıyorum ama hatırladığım şu (ayrıca bu bir itiraftır); sanırım 95 ya da 96 yıllarında ve ilk olarak bir televizyon kanalından izledim, filmden o kadar çok etkilenmiştim ki hala sakladığım ve okurken güldüğüm günlüğüme ismini vermiştim.. daha sonra orjinal halini izleyince televizyonda bir çok yerinin kesildiğini ve filmi berbat hale getirdiklerini anladım.. hala filmi izlememiş ya da izlemiş de unutmak gafletine düşmüş olanınız varsa eğer; utansın, kızarsın ve bir an önce filmi bulup izlesin, özür dilesin. sonra da bana gelip teşekkür etsin..

leon: büyümek için zamana ihtiyacın var
matilda: ben artık büyümüyorum, sadece yaşlanıyorum

müzikleri, senaryosu, oyuncularının performansı ile bir başyapıt.. posterinden pek bahsedemedim, konudan epey uzaklaştım farkındayım. bir çok posteri mevcut olan bu filmin en beğendiğim afişi budur. bence filmi en iyi anlatan adeta özetleyen, fragman havasında bir poster..

2005-12-22T18:16:00.000+02:00

"evde arzum şu kadarcık
bir kadın hanım hanımcık
kitaplarda gezinen kedim
sabah akşam kapım açık
dostlar ki görmeden edemediğim."

bir cümle okudum şimdi; "kediler köpeklerden daha akıllıdır. dizboyu karda kızağı çekecek altı kedi bulamazsınız." bilmiyorum böyle mi ama benim hoşuma gitti.. bitirme ödevini hazırlamakla geçiyor tüm zamanım. bitirme ödevi demek, bitmek demekmiş onu anladım ya da her zaman ki gibi ben yine abartıyorum.. asosyal bir insan oldum. evden okula; okuldan eve... sıkıldım:(

-komşu komşu !
-hu hu!
-oğlun geldi mi?
-geldi
-ne getirdi?
-inci, boncuk.
-kime kime?
-sana, bana.
-başka kime?
-kara kediye
-kara kedi nerede?
-ağaca çıktı
-ağaç nerede?
-balta kesti
-balta nerede?
-suya düştü.
-su nerede?
-inek içti.
-inek nerede?
-dağa kaçtı.
-dağ nerede?
-yandı, bitti kül olduuu...

ya, böyle işte..

2005-12-22T11:11:00.000+02:00

bir kış ayazıdır yazdıran ellerimi, soğuk kelimelerimi ısıtmak için üfledim acuçlarıma... sonra ısınmak için birbirine sürdüğüm parmaklarımın arasından kayıp düştüler bir bir... hiçbir yere giden yola yolladım onları içime batanları en çok da ..gözlerim düştü topraga alamadım öylece bıraktım...
vakit geçiyor diyor saat takvim ayna ya da herşey. geçiyor bir hayalin ardından sürüklendiğimiz. dönüp arkana bakmaya korktun mu hiç? baktın mı? kimse yoksa peki sürüklenen kimdi? hangimiz kaybetmedik ki zamanı... divane gibi dolaştık zamanın taşıdığı yollarda ve aradıgını bulamayan bir aciz yolcu gibi kala kalmıştık oralarda... bir hayatın kırgın yüzünü mü çekmişti üstüne üşüyen yürek? kimi ertesine ertelenir sevinçler , ertesine eklenenler birikir.... bir kış ayazı kızdırır mı yüzünün rengini? sonra solar mı güzelliği destan olmuş nebatat? bir mil gibi çekindiler gözlerine ölenlerin solgun rengini. Daha hüznün evvelindeydik hüzzam makamına gelmemiştik bile... dilimizde segah peşrev nefesimizde de...daha çömezdi... üzerimizden anne dokunuşu kokusu silinmemişti...
şimdi yanlızlığın heyalanı başlar, yeni bir hikayenin sancısı tutar, tutuşturur gurbet, hasret harlandırır, sabır güçlendirir ateşi. içimizde masivaya kadar yücelen bir haykırış çoğalır.
bir hasret düşer kış ayazıyla yeryüzüne ... vakit geçer...
bir sükunet dolaşır bülbül dillerde, bir gülün dikeni batar. kendine....

2005-12-19T15:00:00.000+02:00

Bosna gezimin en güzel anıydı mostar köprünü görmem ve orta yerinde oturup, nerede olduğumu hissetmem.. dönerken beni burda bırakın diye ağlamam..

"Bosna-Hersek savaşının unutulmaz görüntüsü tarihi Mostar Köprüsü'nün bombalanma anıydı. 1566 yılında Osmanlı mimarı Hayruddin tarafından inşaa edilen tarihi köprünün yıkılışı televizyon ekranlarında kan ve göz yaşı içinde verildi.
Mostar Köprüsü Bosna-Hersek'de yaşanan katliamın canlı bir tanığı gibiydi..."

HABERTÜRK TV'de "Mostar Kalbimde Bir Sızı" belgeseli haftaya Çarşamba 21 Aralık'ta saat 21:00'da Türkiye'de ilk kez yayınlanacak.

izleyelim hep beraber..

2005-12-18T19:29:00.000+02:00

şimdi yazacaklarım, yazmak istediğim şeyler değil. dünden kalan avuçlarımda bir yılgınlık ve huzursuzluk mevcut.. istiklal caddesinin çamurlu olması sebebiyle üstüm başım çamur oldu, bundan dolayı yüzüm asık ya da bugün hava çok kapalıydı bundan da olabilir ya da hala okullar tatil olmadı belki de bunlardır.. ya da ben saçmalayıp, sebebler arayan bir budalayım..
kar yağıyor ve ben mutlu olmalıyım.. ama nedense daha olamadım, gözlerim görmeli beyazı o zaman inanırım ve o zaman mutlu olabilirim..
ısrarla yazmaya devam etmek isteyen parmaklarımı kontrol altında tutmalıyım.. hayatımı karıştırıp, tüm renklerini aslından uzaklaştırarak olmaması gerekeni yapıp, kendimi dağıtıp, etrafımı düzene sokasım vardı ama şimdi yok.. uysal bir kedi gibi kaldım, yakışmıyor değil mi bana bu tavırlar..
şimdi kimse beni anlamadı, bilmeceleri sevmem ya da bilmece gibi konuşanları. amacım ilginçlik olsun da karizmama biraz daha katkıda bulunayım da değil.. hiç bir amacım yok.. böyle bir şeyler ya da hiç bir şey.. bakmayın bana, okullar bir tatil olsun bir de o olsun keyfim yerine hemen gelir..

bol karlı günler..

kardan adam yapmayan, kardan adam olsun, güneşte yok olsun:)

2005-12-14T22:23:00.000+02:00

böyle ilkokuldayım gibi, sahneye çıktığım ilk zamanlar gibi, aynanın önünde kendime bakıp geç kaldığım an gibi heyecanlıyım.. karnımda kelebekler uçuşuyor sanki.. gerçi o zamanlar yani şöhretimin ilk yıllarında daha bir rahattım, şimdi ise tüm dünyanın huzuruna çıkmanın verdiği bir gerginlik mevcut parmaklarımda.. şimdilik kısaca merhaba demek istiyorum. yani bir nevi "cee, ee" cinsinden.. bugs'ın zoruyla girdiğimiz bu alemde, yüzümüzün akıyla günlerimizi bazen hoplayarak bazen bir köşede zırlayarak geçirmek nasip olur umarım..
kurşun kalemim ve kağıdımın yerini tutamayacağını biliyorum.. öncelikle onlardan özür dileyerek ve hiç bir zaman burada yazacaklarımın onlarla olan ilişkime zarar vermeyeceği sözünü vererek başlamak istiyorum..

Selamlar..